iPhone มาแล้ว!!!

กระแส iPod ยังไม่ทันจางหายเหมือน เอ่อ...ที่ยังไม่ทันหายเหม็น

ตาสตีฟ จ๊อบก็เข็น iPhone ออกมาให้ชาวโลกและชาวโลภอย่างเรา

ได้เกิดอาการคันไม้คันมือ อยากออกไปรูดปื๊ด รูดปื๊ดกันอีกแล้ว

แหม! ก็เล่นปล่อยให้เราร้องเพลงรอมาตั้งนานสองนาน ไหนจะข่าวลือ

ต่างๆ นานา ทั้งที่ว่า

“iPhone หรอเป็นแค่ข่าวโคมลอย รอเก้อแน่ๆ (ไอ้โอ๊ต)”

หรือการปล่อยข่าวเป็นระยะๆ ว่าเปิดตัวแล้ว ปล่อยให้เราใจเต้นตึกตัก

แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

และแล้วก็มาถึงวันนี้

“โอ๊ต...แก iPhone ออกแล้ว ตื่นได้แล้วเฟ้ย”

เสียงตามสายจากเพื่อนของฉันเอง เสียงของเพื่อนฉันในวันนี้

ทั้งตื่นเต้น (กับการเปิดตัวของ iPhone) และเบื่อหน่าย

(กับการนอนกินบ้านกินเมืองของฉัน) ฉันไม่รอช้ารีบลุกจากที่นอน

ตรงไปเปิดโน้ตบุ๊คพิมพ์คำว่า www.apple.com ทันที

ยังนับหนึ่งไม่ถึงสิบรูป iPhone ก็มาอยู่ตรงหน้าฉัน

ช่างไม่เหมือนกับที่ฉันคิดเอาไว้เลย

“มันน่าจะเป็นสีขาวดิ” ฉันเริ่มพูดกับตัวเอง

“แต่เอาเว้ยพอได้ๆ สีดำก็โอเค้” มันอาจจะไม่ค่อยสุภาพ

แต่ฉันกำลังคุยกับตัวเองนี่หน่า

ฉันนั่งดูข้อมูล แล้วคลิกไป คลิกมาอยู่เกือบชั่วโมง

“อะไรจะคุ้มกว่านี้ เป็นทั้งโทรศัพท์ ทั้งรับ-ส่งอีเมล์ แถมยังฟังเพลง

ได้ด้วย iPod หน้าจอ Touch Screen กว้างตั้ง 3.5 นิ้ว ปรับได้

ทั้งแนวตั้งและแนวนอนแบบอัตโนมัติ”

ฉันเพ้อ แต่มือก็ยังไม่หยุดคลิกเมาส์ หน้าจอเลื่อนลงมาเรื่อยๆ

ฉันไล่อ่านทีละบรรทัดช้าๆ เพื่อแน่ใจว่า ฉันไม่ได้พลาดอะไรไป

พร้อมจินตนาการ ถึงเวลาที่ฉันได้เป็นเจ้าของเจ้า iPhone

ตัวเป็นๆ ซักที

“โอ้ว...หมดตัวก็ยอม”

ฉันไล่อ่านจนมาถึงบรรทัดสุดท้าย หัวใจเกือบหยุดเต้น...

บรรทัดสุดท้ายมีข้อความว่า

วางจำหน่ายในเอเชียปี 2008

“ฮ่วย! $# #@$@!!$%^&*”